Het Zeepaardje

Een zeepaardje is een populaire zeeaquarium bewoner. Sommige handelaren in de tropen stellen dat het lagere dieren zijn, dit is niet zo want zeepaardjes hebben een inwendig skelet. Verder komt deze populaire aquariumbewoner voor zover bekend is alleen in zoutwater voor. Vele pogingen om deze dieren op zoetwater over te wennen zijn tot op heden mislukt.

Hippocampus kuda  

Leeft doorgaans in losse groepsverbanden in rustig water met algen, wier en zeegrasvelden waar ze weinig zwemmen. Houvast vinden ze met hun staart die ze rond de wieren slaan om zich vast te houden. Alle voedseldiertjes die langskomen en in de mond passen eten ze zoals kleine kreeftachtige, plankton en vislarfjes. Ook zoeken ze de grassen en wieren actief af naar kleine kreeftjes.

Bovenstaande plaat van een koppel zeepaardjes laat ze eerst uitwendig zien aan de linkerzijde en rechts ziet u de dieren inwendig. In de buidel van het mannetje zijn nog jonge niet volgroeide veulens aanwezig.

Deze mits op de juiste wijze gehouden, goed houdbare dieren zijn volslagen ongeschikt voor gezelschapsaquaria. Kan samen met snel etende dieren niet voldoende voedsel tot zich nemen en daardoor binnen korte tijd verhongeren en sterven.

Kan niet samen met netelende lagere dieren  gehouden worden. Tijdens transport van de tropen naar de importeur verkleuren de zeepaardjes meestal naar bruin tot zwart. Onder gunstige omstandigheden worden ze weer geel van kleur.

Voortplanting is eenvoudig bij een goede en gevarieerde voeding. Mannetjes bezitten een gesloten broedbuidel. Een geslachtsrijp mannetje zwemt pronkend rond het vrouwtje, waarbij hij zijn buidel volpompt met water en de kleine toegang open gaat staan. Bij het baltsgedrag hoort ook het omhoogsteken van de kop. Mannetje en vrouwtje zwemmen dicht tegen elkaar aan naar de wateroppervlakte. Daar grijpen ze elkaar met de staart vast en draaien enige tijd in de rondte, waarbij het vrouwtje haar eieren in de broedbuidel van de man legt en waar ze bevrucht worden. Jonge mannetjes brengen eerst slechts enkele jongen ter wereld, maar dit kan oplopen tot circa 200 veulens per worp. Een paartje zeepaarden kan tot circa 15 maal per jaar jongen voortbrengen. De draagtijd bij 24 – 26 graden Celsius, is 16 tot 20 dagen. Dan worden de jongen door de man uit de broedbuidel geperst, waarna ze zelf hun voedsel dienen te vangen. De jongen zijn goed groot te brengen met brachionus en artemia nauplii welke gevoed zijn met algen, gist en vitamine preparaten. Per milliliter water moeten tenminste 20 voedseldieren aanwezig zijn, willen we kans hebben de veulens groot te krijgen. Na circa 4 weken ondervinden we vaak enige sterfte onder de veulens. Na 6 tot 7 maanden zijn de veulens geslachtsrijp en kunnen dan voor nageslacht gaan zorgen. De gemiddelde levensverwachting van een zeepaard is ongeveer 3 jaar.

Literatuur:

Encyclopedie van Tropische Zeeaquariumvissen

Door Frank de Graaf.   ISBN Nr. 90 6010 197-9

Encyclopedia of SEA HORSES

Mildred D. Bellomy.  (1969)

Uitg.  T.F.H. Publications (London) Ltd.,

13 Nutley Lane, Reigate, Surrey,

England  

Naar Boven